- من که تسبیح نبودم , تو مرا چرخاندی
مشت بر مهره ی تنهایی من پیچاندی
مهر دستان تو دنبال دعایی می گشت
بارها دور زدی ذهن مرا گرداندی
ذکرها گفتی و بر گفته ی خود خندیدی
از همین نغمه ی تاریک مرا ترساندی
بر لبت نام خدا بود , خدا شاهد ماست
بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندی
دست ویرانگر تو عادت چرخیدن داشت
عادتت را به غلط چرخه ی ایمان خواندی
قلب صد پاره ی من مهره ی صد دانه نبود
تو ولی گشتی و این گمشده را لرزاندی
جمع کن , رشته ی ایمان دلم پاره شده است
من که تسبیح نبودم , تو چرا چرخاندی؟
نویسنده :
عباس شفایی نیا - ساعت ۱٠:٤٧ ق.ظ روز دوشنبه ۱٩ امرداد ۱۳۸۸
نظرات ()
|
لینک ثابت
|
